In deze tijd lijken veel mensen ‘wakker’ te worden. We zien bewustzijnsgroei, spirituele bewegingen, coaching, therapieën, helingen. En dat is mooi, het laat zien dat we verlangen naar iets diepers, iets echts.
Toch voel ik steeds meer verschil tussen wakker zijn en ontwaken.
‘Wakker zijn’ klinkt soms als een positie, een inzicht, een conclusie:
“Ik doorzie het… Ik zie het nu allemaal helder.”
Maar iets doorzien… betekent nog niet dat je wakker bént.
Voor mij is wakker zijn ook niet: jezelf verliezen in spiritueel spektakel, schreeuw-sessies, schudden, huilen of indrukwekkende doorbraken.Ik heb het allemaal gedaan… jarenlang.En eerlijk? Veel gebeurde er vanuit mijn ego… vanuit bewijsdrang. Vanuit een diep verlangen om iets te ‘bereiken’ of te ‘bewijzen’ aan de wereld of aan mezelf. Dat is het ego dat spiritualiteit heeft aangekleed.
Echt wakker worden is voor mij ontwaken.
Het is thuiskomen in stilte… in zachtheid… in je Goddelijke Zijn.
Ontwaken is geen positie, geen overtuiging, geen spirituele prestatie. Het is doorlééfd Zijn.
Het is niet spectaculair, niet groots of meeslepend, maar stil, eenvoudig, helder.
Het is niet meer het zien, maar het zijn.
Het is niet analyseren, niet verklaren, maar aanwezig zijn.
Ontwaken is beseffen dat je niets buiten jezelf hoeft te zoeken.Niet in een techniek, niet in een therapeut, niet in het fixen van de wereld.
Het is leven vanuit jouw Inner Divine… daar waar vertrouwen, geloof en weten samenkomen.
Zolang we blijven reageren op wat buiten ons gebeurt, blijven we verbonden met het oude.
Maar zodra jij kiest om echt naar binnen te keren… verandert het veld.Niet door te vechten, maar door te Zijn.